Sasza na ławce, czyli tekst w kontekście

Dodany przez: | lut 29, 2012 | Kategorie: Treść lekcji | 0 komentarzy

Sasza na ławce, czyli tekst w kontekście

Cele lekcji w języku ucznia:  1. Zapamiętam, że fragmenty tekstu zyskują właściwe znaczenie dopiero dzięki jego całości, 2. Rozważę, czy którąś z postaci „Antygony w Nowym Jorku” można nazwać tragiczną.

Nacobezu: fragment a kontekst, tragizm (?) w AwNJ

Streszczenie lekcji w pięciu punktach: 1. Na początku wykonywaliśmy ćwiczenie „zakryty obraz” – każdy otrzymał kopię plakatu z krakowskiego spektaklu „Antygony” z zasłoniętą częścią, odtwarzaliście resztę, a następnie tłumaczyliście, czym się kierowaliście w odtwarzaniu całości –> rozmawialiśmy o tym, jak łatwo przychodzi nam wygłaszanie opinii i wyciąganie wniosków na podstawie niepełnych danych, 3. następnie wspólnie analizowaliśmy wyrwane z kontekstu zdanie: „Mężczyzna usiadł na ławce i elegancko założył nogę na nogę”, a potem znowu –> rozmawialiśmy o tym, jak łatwo przychodzi nam wygłaszanie opinii i wyciąganie wniosków na podstawie niepełnych danych, 4. wychodząc od dwóch plakatów teatralnych, pokazywaliście rozmaite, dopuszczalne interpretacje AwNJ, 5. po powtórzeniu pojęć „tragizm”, „wina tragiczna” debatowaliśmy nad tym, czy którąś z postaci dramatu, a zwłaszcza Anitę-Antygonę można nazwać tragiczną – okazało się (na szczęście!), że głosy są podzielone.

Przypominajki:

Kontekst (łac. contextus – związek, łączność, zależność) – zależność znaczenia jakiegoś fragmentu tekstu (niekiedy pojedynczego słowa) od znaczenia fragmentów (słów) poprzedzających lub następujących, np. słowo „morze” rozumiemy przede wszystkim jako dużą ilość wody, lecz wypowiedź „morze piasku” rozumiemy jako pustynię, czyli obszar bezwodny, a słowo „morze”  jest synonimem bezmiaru, dużej ilości.

Tragizm – konieczność wyboru pomiędzy dwoma równorzędnymi racjami. Wybór ten zawsze pociąga za sobą negatywne skutki. Osoba dokonująca wyboru to bohater tragiczny. Sytuację, w której dokonuje się wyboru, nazywamy tragiczną.

Wina tragiczna (tzw. niezawiniona wina), hamartia – w tragedii starożytnej fałszywa ocena przez bohatera własnej sytuacji. Bohater, nieświadomy znaczenia okoliczności, w jakich się znalazł, popełnia czyny prowadzące do katastrofy.

 

Skomentuj

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *