Nauka kreatywności (1)

Dodany przez: | cze 15, 2016 | Kategorie: OK w teorii | 0 komentarzy

Nauka kreatywności (1)

„Niektórzy – pisze Ken Robinson w „Kreatywne szkoły, oddolna rewolucja, która zmienia edukację” – twierdzą, że kreatywności nie można zdefiniować. Uważam, że można. Oto moja definicja (…): Kreatywność to proces generowania oryginalnych pomysłów, które mają wartość”. Wiele osób, w tym nauczycielek(i), sądzi jednak, że zdolność ta dana jest niejako z góry, a nad twórczym myśleniem pracować się nie da. Z tym niszczącym dla uczennic(ów) przekonaniem już od kilkudziesięciu lat polemizuje koncepcja twórczości psychologa i statystyka Joy Paul Guilforda.

Badacz wyodrębnił dwa rodzaje myślenia: konwergencyjne (wytwarzanie zbieżne) – konwencjonalne i odtwórcze oraz dywergencyjne (wytwarzanie rozbieżne) sprowadzające się – zdaniem Edwarda Nęcka – do „wytwarzania licznych pomysłów w odpowiedzi na problem natury otwartej”.

Oba typy rozumowania bazują na wiedzy (zasobach pamięciowych). W pierwszym jednak – jeśli tylko posiada się jej wystarczającą ilość – szybko dochodzi się do dopuszczalnych odpowiedzi, których ilość jest stała i określona. W drugim rozwiązań problemu szuka się metodą prób i błędów, a jednym z kryteriów sukcesu jest ich różnorodność i ilość.

Poziom uzdolnień twórczych mierzy się, badając płynność, giętkość i oryginalność myślenia oraz wrażliwość na problemy.

Płynność myślenia to umiejętność wymyślania odpowiedzi lub pomysłów. Może przybierać trzy formy:

1. słowną – ujawniającą się w podawaniu dużej liczby słów o określonych warunkach formalnych (np. rozpoczynających się tą sama literą).

2. ideakcyjną – widoczną dzięki wykreowaniu wielu rozwiązań lub idei w sytuacji problemowej, która daje możliwość wielu kierunków poszukiwań.

3. skojarzeniową – umożliwiającą dobranie z pamięci takich słów, które spełniają wymagania treściowe (np. kojarzą się ze słowem-kluczem).

Giętkość myślenia to umiejętność zmiany kierunku poszukiwań, skutkująca różnorodnością podanych rozwiązań. Może przybierać dwie formy:

1. spontaniczną – podawania różnorodnych jakościowo rozwiązań przy niewymuszonych zmianach kierunku myślenia.

2. adaptacyjną ­- modyfikowania procesów myślenia pod kątem okoliczności lub warunków koniecznych dla rozwiązania zadania.

Oryginalność myślenia to umiejętność wykraczania poza typowe, powtarzalne, popularne rozwiązania na rzecz: niezwykłych (rzadkich w danym obszarze), niekonwencjonalnych (skojarzenia daleko od siebie), nieoczekiwanych (pomysłowych), sensownych (odpowiadających na wymogi sytuacji zadaniowej).

Wrażliwość na problemy rozumiana jest natomiast jako umiejętność trafnego wychwytywania niedoskonałości, wad, braków czy trudności.

Skomentuj

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *