Wykładowe bla, bla

Dodany przez: | wrz 15, 2013 | Kategorie: Aktualności, Dobre praktyki | 0 komentarzy

Wykładowe bla, bla

W moim przekonaniu wykład stanowi zaprzeczenie idei oceniania kształtującego – stawia on ucznia(ennicę) w roli pasywnego(j) słuchacza(ki), a to rzadko prowadzi do trwałego przyswojenia wiedzy. Jakiś czas temu zachłysnęłam się możliwościami, jakie dają rozmaite programy, np. power point czy presi – wydawało mi się, że dzięki temu moje atrakcyjne (no przecież!) gadanie staje się jeszcze atrakcyjniejsze. Teraz myślę, że to mydlenie dzieciakom oczu kolorowymi obrazkami miało jeden cel – nie dać się zepchnąć ze sceny, bronić pozycji gwiazdy do ostatniej kropli krwi. Nie zawsze jednak da się go uniknąć. Postanowiłam zatem uporządkować informacje dotyczące sposobów na przekształcenie wykładowego monologu w dialog ze słuchaczami(kami).

Po pierwsze: każdy wykład powinien zacząć się od pobudzenia ciekawości i zaintrygowania tematem. W OK służą do tego pytania kluczowe. Można również posłużyć się:

1. ćwiczeniem wprowadzającym w treść, np. grą, skeczem, quizem.

2. nawiązującą do poruszanych zagadnień anegdotą lub materiałem wizualnym, np. historyjką obrazkową, zdjęciem, reprodukcją.

3. studium przypadku – opisem zdarzenia z dołączonym pytanie, na które odpowiedź będzie możliwa po wysłuchaniu całości.

4. minitestem, który należy wypełnić w trakcie.

5. zwiastunem – przedstawieniem najciekawszych punktów.

Po drugie: na początku lub w trakcie wykładu warto wprowadzać elementy umożliwiające utrwalenie wiedzy:

1. hasła-klucze, na które chcemy zwrócić uwagę.

2. wypunktowanie najważniejszych zagadnień.

3. przykłady – świetnie, jeśli odnoszą się do codzienności.

4. metafory bądź analogie.

Po trzecie: jeśli wykład trwa dość długo (powyżej 10 min), nie obejdzie się bez sięgnięcia po sposoby na pobudzanie zaangażowania, np.:

1. zadanie dla słuchających, którego rozwiązanie będzie możliwe po prezentacji.

Podobają mi się następujące pomysły: wypunktowanie tez, z którymi zgadzają się lub nie uczniowie(ennice), oraz przygotowanie quizu w formie pytań do pozostałych.

2. karty pracy do wypełnienia.

3. „pobudki” – krótkie przerwy, podczas których słuchacze(ki) odpowiadają na pytania odnoszące się do wykładu.

4. synergiczne uczenie się – porównanie i uzupełnianie notatek.

Na koniec niezbędne jest podsumowanie i utrwalenie materiału, np. w postaci: konferencji prasowej, testu, próby przełożenia teorii na praktykę – zastanowienie się w zespole, w jaki sposób treść wykładu odnosi się do znanych dzieciakom zjawisk i problemów.

Myślę jednak, że nie bez powodu znakomite wykłady na ted.com trwają zazwyczaj kilka minut.

Skomentuj

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *